Αγάπη

ΑΓΑΠΗ (AMOUR)

Μια συγκλονιστική ταινία πάνω στην αγάπη, τα γηρατειά, το ολοκληρωτικό δόσιμο στους αγαπημένους μας, την αμετάκλητη φθορά και το θάνατο.

Σενάριο-Σκηνοθεσία: Μίκαελ Χάνεκε
Πρωταγωνιστούν: Ζαν-Λουί Τρεντινιάν, Εμανουέλ Ριβά, Ιζαμπέλ Ιπέρ
Διάρκεια: 127 λεπτά
Διανομή: Odeon
Έτος: 2012

Περίληψη: Ο Ζορζ και η Αν είναι παντρεμένοι όλοι τους τη ζωή: το κομμάτι της ζωής τους που είναι κοινή είναι μεγαλύτερο από εκείνο που έχουν ζήσει χώρια. Είναι μεγαλοαστοί, ζουν σ’ ένα υπέροχο σπίτι στο κέντρο του Παρισιού, γεμάτο βιβλία, δίσκους, ένα πιάνο, πίνακες, δείγματα μιας εσωτερικής καλλιέργειας και μιας αγάπης για το ωραίο. Διαβάζουν ακόμα τα καινούρια μυθιστορήματα, πηγαίνουν σε κονσέρτα, προσθέτουν αναμνήσεις στις μέρες τους. Γυρίζοντας ένα βράδυ στο σπίτι, κάποιος έχει αποπειραθεί να παραβιάσει την πόρτα τους. Η Αν κοιμάται ανήσυχα.

Την επόμενη μέρα, η «εισβολή» έρχεται όχι από έξω, αλλά από πολύ μέσα: η Αν παθαίνει ένα εγκεφαλικό, αργότερα ένα ακόμα, η κατάστασή της χειροτερεύει διαρκώς και ο Ζορζ τη φροντίζει, όπως μόνο εκείνος ξέρει και μπορεί, σαν ένα μικρό, αδύναμο παιδί που χρειάζεται τη βοήθειά του, σαν φρουρός και προστάτης της δικής τους ιστορίας.

Amour

Η άποψή μας: Δυο άνθρωποι ερωτευμένοι, ηλικιωμένοι, αποκλεισμένοι στο σπίτι τους, στο έλεος του χρόνου, της φθοράς και του θανάτου, πολιτισμένοι και όσο γίνεται ευθυτενείς, αυτάρκεις από επιλογή, περήφανοι κι ευάλωτοι. Απλά πράγματα, που γίνονται σπαρακτικά μέσα στην καθαρότητα της ματιάς του Χάνεκε, στην ταινία που δηλώνει αντί να ρωτάει, που αποδέχεται την ύψιστη βία αντί να τριγυρνά στις αιτίες της, που ξετυλίγεται γραμμικά αντί να λοξοδρομεί, και που τελικά αναστατώνει βαθιά διότι δεν έχει τίποτε να κρύψει.

Ο Μίκαελ Χάνεκε, γνωστός κινηματογραφιστής της ξερής αλήθειας, της σκληρής πραγματικότητας και του κακού, δεν χάνει την ευκαιρία να ενοχλήσει για άλλη μια φορά το θεατή του, να τον ξεβολέψει εκθέτοντάς του καταστάσεις που συνήθως οι άνθρωποι κρύβουν καλά «κάτω από το χαλάκι» και να τον τοποθετήσει στη θέση του μάρτυρα. Ο Χάνεκε πλάθει μια ιστορία που υμνεί την αγάπη αλλά εκθέτει και τη βιαιότητα του θανάτου, υπογραμμίζοντας την τραγικότητα της ανθρώπινης ύπαρξης.

Σε αυτό του το έργο βοήθησε η εξαιρετική ερμηνεία των δύο πρωταγωνιστών. Η ύπαρξη και μόνο του Jean-Louis Trintignant είναι αρκετή για την ερμηνεία του ρόλου του George. Στα πρώτα λεπτά της ταινίας, χαρακτηριστικό είναι το συνεχές πλάνο με τους θεατές ενός θεάτρου, μέσα στους οποίους συμπεριλαμβάνονται ο George και η Anne. Το πλάνο, ασυνήθιστης διάρκειας για αυτό που αναπαριστά, αποτελεί μια τεχνική που χρησιμοποιεί ο σκηνοθέτης για να στήσει έναν καθρέπτη του κοινού. Καλεί το θεατή να γίνει μάρτυρας των γεγονότων, συμπάσχοντας με τα πρόσωπα του δράματος και να συλλογιστεί, στη συνέχεια, πάνω στην ίδια του τη φύση.

Ο ρυθμός της ταινίας ακολουθεί το ρυθμό του εσωτερικού κόσμου και των συναισθημάτων του George, κυρίως, που συνοδεύει την Anne στην πορεία της προς το θάνατο. Οι επιλογές των κάδρων, τα cut, οι αλλαγές οπτικής γωνίας, όλα μαρτυρούν την ένταση της κάθε στιγμής και του δράματος γενικότερα. Για έναν επιφανειακά ψυχρό και αποστασιοποιημένο σκηνοθέτη, ο Μίκαελ Χάνεκε, πολύ ήσυχα, με μικρές κινήσεις και απλές κουβέντες αποκαλύπτει μια μεγάλη, επώδυνη ζεστασιά μ’ αυτήν την ταινία, που ακόμα πιο σπαρακτικά, λέγεται «Αγάπη».