Skip to content

Μάρλον Μπράντο:  Ένας ασυμβίβαστος γόης του σινεμά

ΜΑΡΛΟΝ ΜΠΡΑΝΤΟΈνας ασυμβίβαστος γόης του σινεμά

marlon brando (2)

Λίγα λόγια για τη ζωή του

Ο Μπράντο γεννήθηκε στην Ομάχα της πολιτείας Νεμπράσκα των ΗΠΑ στις 3 Απριλίου  του 1924. Το 1935, οι γονείς του χώρισαν και ο μικρός Μπράντο μαζί με τα δύο του αδέλφια ακολούθησε την μητέρα του στην Σάντα Άνα της Καλιφόρνια.

Προικισμένος με έμφυτο υποκριτικό ταλέντο, αλλά και ατίθασος ως μαθητής, ο Μπράντο πήγε στην Νέα Υόρκη για να σπουδάσει ηθοποιία στο New School και κατόπιν στο Actors’ Studio, που διηύθυναν ο Λη Στράσμπεργκ και η Στέλλα Άντλερ.

Η καριέρα του

Το 1944 ανέλαβε τον πρώτο του μεγάλο ρόλο στην δραματική θεατρική κωμωδία Θυμάμαι τη Μαμά, που παίχθηκε στο Μπρόντγουεϊ της Νέας Υόρκης. Η παράσταση απέτυχε οικονομικά, αλλά οι κριτικές για τον Μπράντο ήταν ιδιαιτέρως καλές. Το 1947, ανέλαβε τον ρόλο του Στάνλεϋ Κοβάλσκι στο θεατρικό δράμα του Τένεσι Ουίλιαμς  Λεωφορείον ο Πόθος, σε σκηνοθεσία του Ελία Καζάν.

Το 1950 ο Μπράντο έκανε το ντεμπούτο του στη μεγάλη οθόνη αναλαμβάνοντας τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία του Φρεντ Τσίνεμαν, Το Κορμί μου σου Ανήκει.

Το 1951, ο Μπράντο υποδύθηκε τον Στάνλεϋ Κοβάλσκι στην κινηματογραφική μεταφορά του Λεωφορείον ο Πόθος  πάλι σε σκηνοθεσία Ελία Καζάν. Για τον ρόλο αυτό, καθώς και για τους πρωταγωνιστικούς του ρόλους στις ταινίες  Βίβα Ζαπάτα! (1952) και Ιούλιος Καίσαρ (1953), ο Μπράντο προτάθηκε για το βραβείο Όσκαρ. Τελικά, ο Μπράντο τιμήθηκε με Όσκαρ Α’ Ανδρικού Ρόλου  το 1954 για τον ρόλο τού Τέρρυ Μαλλόυ στην ταινία του Ελία Καζάν Το λιμάνι της αγωνίας.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 και καθ’ όλη την δεκαετία του 1960, ο Μπράντο πρωταγωνίστησε σε μέτριες έως κακές ταινίες που δεν ανταποκρίνονταν στο υποκριτικό του ταλέντο. Η επιστροφή του Μπράντο σε σημαντικούς ρόλους έγινε με τις ταινίες του Φράνσις Φορντ Κόπολα Ο Νονός  (1972) και Αποκάλυψη, Τώρα! (1979). Για τον ρόλο τού Βίτο Κορλεόνε στον Νονό, ο Μπράντο τιμήθηκε με το βραβείο Όσκαρ, αλλά αρνήθηκε να παραλάβει ο ίδιος το βραβείο, διαμαρτυρόμενος έτσι για την κακομεταχείριση των αυτοχθόνων Ινδιάνων στις ΗΠΑ. Μία άλλη ταινία στην οποία πρωταγωνίστησε ο Μπράντο, και η οποία προκάλεσε έντονες αντιπαραθέσεις κριτικών για τον ερωτισμό της, ήταν το Το Τελευταίο Τανγκό στο Παρίσι (1972) σε σκηνοθεσία του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του, ο Μπράντο ανέλαβε ρόλους και πάλι σε μέτριες έως κακές ταινίες, με εξαίρεση τις ταινίες Μια σκληρή λευκή εποχή (1989, υποψ. για Όσκαρ β’ ανδρικού ρόλου), Ο Αρχάριος (1990) και Ντον Χουάν ΝτεΜάρκο (1995).

marlon brando (3)

Προσωπική ζωή

Η προσωπική ζωή του Μπράντο υπήρξε το ίδιο ταραγμένη με την επαγγελματική του ζωή. Πάλεψε για τα ανθρώπινα δικαιώματα και για την αποκατάσταση των αυτοχθόνων Ινδιάνων των ΗΠΑ. Παντρεύτηκε τρεις φορές και απέκτησε έντεκα παιδιά, από τις συζύγους του, τις ερωμένες του καθώς και από υιοθεσία. Αγάπησε με πάθος την Ταϊτή και έζησε εκεί για ένα μεγάλο μέρος της ζωής του.

Φορτωμένος με υπέρογκα χρέη και υπέρβαρος, ο Μάρλον Μπράντο έπασχε από  σακχαρώδη διαβήτη και καρκίνο του ύπατος.  Απεβίωσε την 1η Ιουλίου του 2004, σε ηλικία 80 ετών.

Αξίζει να θυμηθούμε ότι:

– Στην ταινία «Ο Νονός», ο αξεπέραστος Μάρλον Μπράντο, που πήρε τον ρόλο χάρη στην επιμονή του Κόπολα, έβαζε βαμβάκι και χαρτοπετσέτες στο στόμα προκειμένου να μοιάζει πολύ  μεγαλύτερος,  καθώς όταν γυρίστηκε η  ταινία ήταν 47 χρόνων.

– Στην ταινία «Οι φυγάδες του Μιζούρι», ο Μπράντο – ίσως σ’ έναν από τους πιο ακραίους ρόλους της καριέρας του – απαίτησε  να έχει σε κάθε σκηνή που εμφανίζεται και διαφορετική ενδυματολογική αμφίεση.

– Υπεραξία  της ταινίας «Ανταύγειες σε χρυσά μάτια» είναι η εκπληκτική ερμηνεία του σπουδαίου Μπράντο σε μια από τις καλύτερες – και λιγότερο γνωστές – της καριέρας του.

marlon brando (1)

Η επίδραση του Μπράντο στον κινηματογράφο

Ο Μάρλον Μπράντο είχε την τύχη να περιλαμβάνει ένα γοητευτικό πακέτο σωματικής δομής, διερευνητικού πνεύματος, καλλιτεχνικής τόλμης, φυσικού θράσους και ομορφιάς. Με λίγα λόγια δεν μπορούσες να πάρεις τα μάτια σου από πάνω του. Ευτυχώς το αδιαμφισβήτητο ταλέντο και θάρρος του, του απένειμαν δικαιωματικά τον τίτλο του σπουδαιότερου ηθοποιού της γενιάς του. Ενδεχομένως και των υπολοίπων, λαμβάνοντας υπόψη πως ο Μπράντο ουσιαστικά δίδαξε ρόλους. Ο  Μπράντο υπήρξε αυθεντικός στους ρόλους και τις δημόσιες εμφανίσεις του. Είτε αυτοσχεδίαζε για τον Καζάν στο «Λιμάνι της Αγωνίας», είτε αρνιόταν το όσκαρ για τον «Νονό» του Φράνσις Φορντ Κόπολα.

Ελάχιστοι ηθοποιοί επηρέασαν τόσο την τέχνη του κινηματογράφου όσο ο Marlon Brando. Ίσως κανείς απ΄ αυτούς, όμως, δεν επηρέασε τόσο τον δυτικό πολιτισμό του 20ού (και κατά συνέπεια, και του 21ου) αιώνα όσο αυτός. Είναι ο άνθρωπος που υπήρξε σύμβολο των φαντασιώσεων χιλιάδων γυναικών στις δεκαετίες του ’50 και του ’60, ενώ με το αδιαμφισβήτητο ταλέντο του μας χάρισε μερικές από τις καλύτερες ερμηνείες που έχουμε δει ποτέ στη μεγάλη οθόνη.

Με το Λεωφορείον ο Πόθος, ο Brando καταξιώθηκε ως σταρ και του Χόλιγουντ. Η ερμηνεία του στο ρόλο του Stanley Kowalski είναι απλά συγκλονιστική, και ο μόνος λόγος που δεν του χάρισε Όσκαρ είναι πως η Ακαδημία θεώρησε πως έπρεπε κάποια στιγμή να το δώσει στον τεράστιο Humphrey Bogart. Με την εμφάνισή του όμως, ο Brando, εκτός από πετυχημένος ηθοποιός, έγινε και είδωλο στα μάτια χιλιάδων νέων στην Αμερική, με το αρρενωπό του στιλ και την εξωτερική ομορφιά του.

Τα αδιαμφισβήτητα είδωλα της δεκαετίας του 1950 ήταν ο James Dean, η Marilyn Monroe και ο Marlon Brando. Δυστυχώς, όμως, ο πρόωρος θάνατος των δύο πρώτων καθιστά αδύνατη τη σύγκριση της φήμης και της εικόνας τους με αυτή του Brando, καθώς ο τελευταίος υπήρξε ο μοναδικός που το κοινό τον είδε και στα χρόνια της ωριμότητάς του. Αυτό αποτέλεσε δίκοπο μαχαίρι για την υστεροφημία του. Από τη μία, πρόλαβε να γυρίσει πολλές ταινίες και, αναπόφευκτα, αρκετές αποτυχίες, και να «τσαλακώσει» την εικόνα του με σκάνδαλα και προβλήματα υγείας, γεγονός που τον απομυθοποίησε στα μάτια του κοινού.

Από την άλλη όμως, πρόλαβε να παίξει και σε μεγάλες επιτυχίες μετά τα 40 του, να αποδείξει την ικανότητα να υποδυθεί εξαιρετικά διαφορετικούς ρόλους σε διαφορετικές εποχές, και να πετύχει κάτι που ίσως κανείς άλλος δεν κατάφερε στην ιστορία του σινεμά: να ερμηνεύει ρόλους ποιότητας επί μισό αιώνα.

Μάρλον Μπράντο δε θα σε ξεχάσουμε ποτέ!

 

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: